WTI wybija w górę, gdy ryzyko na Bliskim Wschodzie pogarsza perspektywy podaży
WTI jest notowany powyżej 96 USD za baryłkę 9 września i ustanawia nowe lokalne maksima po przyspieszeniu wzrostów od początku miesiąca. Głównym czynnikiem napędzającym rynek nie jest już wyłącznie premia geopolityczna, lecz wzrost rzeczywistego ryzyka podaży w następstwie nowych ataków w regionie, w tym uderzeń w saudyjską infrastrukturę energetyczną oraz dalszej eskalacji napięć między USA a Iranem.
Ten artykuł został przetłumaczony z oryginału. Przeczytaj oryginalną wersję przygotowaną przez naszego korespondenta tutaj.

Dodatkową presję na podaż wywierają utrzymujące się ograniczenia żeglugi przez Cieśninę Ormuz, a zagrożenia w rejonie Bab al-Mandab zmniejszają niezawodność alternatywnych szlaków. W tych warunkach WTI wzrósł do około 95,5–96,0 USD, a rynek ponownie zaczyna wyceniać scenariusz bardziej długotrwałych zakłóceń przepływów z Bliskiego Wschodu.
Spadek zapasów w USA wzmacnia sytuację na rynku fizycznym
Bilans w USA pozostaje tymczasem dodatkowym źródłem wsparcia dla cen. Najnowsze dane EIA za tydzień zakończony 28 sierpnia wykazały spadek komercyjnych zapasów ropy z 428,91 mln do 424,46 mln baryłek, czyli o około 4,45 mln baryłek. Szczególnie istotne jest wybrzeże Zatoki Meksykańskiej, gdzie zapasy zmniejszyły się o prawie 6,4 mln baryłek, podczas gdy w Cushing wzrosły tylko nieznacznie, do 22,51 mln baryłek.
Kolejny raport EIA zostanie opublikowany 10 września. Po tak silnym ruchu rynku kluczowe znaczenie będzie miała nie tylko główna wartość zapasów ropy, lecz także dynamika zapasów produktów naftowych i wykorzystania mocy rafineryjnych. Jeśli nowy raport ponownie wykaże spadek zapasów na wybrzeżu, wzmocni to argument, że obecny rajd ma nie tylko geopolityczne, lecz także fundamentalne, fizyczne podstawy.
OPEC+ utrzymuje ograniczony bufor podaży
Po stronie podaży OPEC+ nie spieszy się z łagodzeniem napięć: na spotkaniu 6 września siedmiu członków sojuszu zdecydowało o utrzymaniu październikowych poziomów produkcji bez zmian względem września, rezygnując z kolejnego zwiększenia wydobycia. Jednocześnie EIA ma dziś opublikować wrześniowy raport STEO.
W sierpniowej wersji prognozowano średnią cenę Brent na poziomie około 85 USD w III kwartale oraz stopniową normalizację wydobycia na Bliskim Wschodzie w dalszej części roku, jednak obecna cena znajduje się już wyraźnie powyżej tej ścieżki. Głównym pytaniem będzie zatem to, jak mocno EIA zrewiduje szacunki dotyczące strat podaży oraz terminu przywrócenia przepływów przez Cieśninę Ormuz. Na razie rynek wyraźnie wycenia wyższe ryzyko zakłóceń niż miesiąc temu.
96,5 USD staje się kolejnym celem wzrostowym
Na tym etapie struktura rynku pozostaje wyraźnie wzrostowa: WTI tworzy serię coraz wyższych szczytów i dołków, utrzymując się powyżej wszystkich głównych średnich kroczących. Najbliższy opór znajduje się w okolicach 96,2–96,5 USD, a jego przełamanie otworzyłoby drogę w kierunku 97,0–98,0 USD.
Po stronie spadków pierwsze wsparcie znajduje się obecnie na poziomie 95,0–94,5 USD, natomiast ważniejszą strefą pozostaje 93,5–93,0 USD. Dopóki cena utrzymuje się powyżej 94,5 USD, scenariusz bazowy pozostaje wzrostowy, jednak, jak ostrzegałem w artykule WTI utrzymuje wzrostowe nastawienie w związku z nasileniem ryzyka dla saudyjskiej podaży, po niemal nieprzerwanym wzroście rynek staje się bardziej podatny na gwałtowną realizację zysków przy jakichkolwiek oznakach deeskalacji lub odbudowy podaży z Bliskiego Wschodu.