WTI w pobliżu 100 USD; ryzyka podażowe nadal podwyższone
WTI jest notowany w okolicach 100 USD za baryłkę 17 września, kontynuując korektę po niedawnym wzroście powyżej 106 USD. Główną przyczyną spadku było częściowe złagodzenie obaw dotyczących dostaw z Arabii Saudyjskiej.
Ten artykuł został przetłumaczony z oryginału. Przeczytaj oryginalną wersję przygotowaną przez naszego korespondenta tutaj.

Rijad zaczął oferować azjatyckim nabywcom dodatkowe ładunki ropy transportowane przeładunkowo w pobliżu omańskiego portu Sohar, rekompensując zakłócenia na trasie przez Morze Czerwone. Ponadto pojawiły się oczekiwania, że uszkodzony rurociąg East-West Pipeline zostanie szybciej przywrócony do działania. Jednocześnie WTI pozostaje wyraźnie powyżej poziomów z początku września, ponieważ przepływy z Bliskiego Wschodu nie zostały jeszcze w pełni unormowane.
Zapasy w USA wysyłają mieszany sygnał
Najnowsze dane EIA wysłały rynkowi dość mieszany sygnał. W tygodniu zakończonym 11 września komercyjne zapasy ropy naftowej w USA spadły o 0,64 mln baryłek, do 423,4 mln, odnotowując trzeci z rzędu tygodniowy spadek, choć była to redukcja mniejsza od oczekiwanych przez rynek około 1,4 mln baryłek.
Zapasy w Cushing spadły o kolejne 342 tys. baryłek, do 21,48 mln, podczas gdy produkcja ropy naftowej w USA wyniosła około 13,9 mln baryłek dziennie. Jednocześnie zapasy benzyny wzrosły o około 0,79 mln baryłek, do 207,7 mln, a zapasy destylatów zwiększyły się o 1,59 mln, do 107,9 mln baryłek. Ta ostatnia wartość częściowo łagodzi napięcia na rynku produktów rafinowanych, choć zapasy destylatów nadal są o około 13% niższe od sezonowej średniej z pięciu lat.
Bliski Wschód podtrzymuje premię za ryzyko
Bliski Wschód pozostaje tymczasem głównym źródłem premii za ryzyko w cenach ropy. Uszkodzenie saudyjskiego rurociągu East-West Pipeline ma dla rynku szczególne znaczenie, ponieważ trasa ta umożliwiała wcześniej przekierowanie około 2,6–4,0 mln baryłek dziennie nad Morze Czerwone, z pominięciem cieśniny Ormuz. Jednocześnie trwają walki z udziałem Huti w Jemenie, utrzymują się ryzyka w rejonie cieśniny Bab al-Mandab, a transport przez cieśninę Ormuz pozostaje ograniczony i niestabilny.
IEA szacuje, że w sierpniu ponad 10 mln baryłek dziennie produkcji w krajach Zatoki Perskiej pozostawało wyłączone, podczas gdy światowe obserwowane zapasy ropy spadły w ciągu miesiąca o kolejne 95 mln baryłek. Dlatego nawet częściowe przywrócenie saudyjskiej logistyki najprawdopodobniej ograniczy obecnie część ekstremalnej premii za ryzyko, zamiast całkowicie wyeliminować deficyt podaży.
Perspektywy techniczne nadal zależne od geopolityki
W średnim terminie obraz pozostaje wyjątkowo mieszany. EIA oczekuje, że zakłócenia dostaw z Bliskiego Wschodu utrzymają się co najmniej do końca czwartego kwartału, i prognozuje dalszy spadek globalnych zapasów średnio o około 1,7 mln baryłek dziennie w okresie październik–grudzień. Agencja przewiduje obecnie, że średnia cena Brent wyniesie około 90 USD w drugiej połowie 2026 roku, a następnie będzie stopniowo spadać w 2027 roku wraz z odbudową przepływów dostaw.
Jednocześnie IEA znacznie obniżyła prognozy popytu i oczekuje obecnie spadku zapotrzebowania na ropę o 2,5 mln baryłek dziennie w 2026 roku, ograniczając długoterminowy potencjał wzrostu cen. Obecny spadek ma charakter korekcyjny i może być ograniczony przez wsparcie w rejonie 99,50–99,00 USD, gdzie aktywność kupujących może wzrosnąć. W przypadku braku ponownej eskalacji na Bliskim Wschodzie, jak ostrzegałem w artykule WTI utrzymuje premię geopolityczną mimo presji ze strony zapasów, odbicia mogą być ograniczane przez opór w rejonie 101,50–102,50 USD; wybicie powyżej tego drugiego poziomu otworzyłoby drogę w kierunku 104,00 USD.