Kuwejt i Katar zwiększają wysyłki ropy przez Ormuz
Kuwejt i Katar transportują znacznie większe ilości ropy przez Cieśninę Ormuz, przedłużając odbudowę dostaw ropy z Zatoki, co łagodzi obawy przed długotrwałymi niedoborami podaży. Wzrost ten dostarcza kolejnych dowodów na to, że producenci z regionu znajdują sposoby na transport baryłek mimo utrzymujących się zagrożeń bezpieczeństwa wokół szlaku wodnego.
Najważniejsze
- Kuwejt i Katar przywróciły około 70% przepływów sprzed wojny.
- Wysyłki ropy przez Ormuz mniej więcej podwoiły się od połowy lipca.
- Rosnący eksport z Zatoki zmniejsza premię za ryzyko na rynku ropy.
Ten artykuł został przetłumaczony z oryginału. Przeczytaj oryginalną wersję przygotowaną przez naszego korespondenta tutaj.
Według Bloomberg oba kraje przywróciły dostawy do około 70% poziomów sprzed wojny, po tym jak wcześniej eksportowały łącznie 2 mln baryłek dziennie. Odbudowa następuje w czasie, gdy Zjednoczone Emiraty Arabskie i Arabia Saudyjska również transportują większe ilości ropy przez Ormuz lub omijają cieśninę, często korzystając ze starannie zarządzanych operacji tankowców i przeładunków statek-statek w Zatoce Omańskiej.
Producenci z Zatoki odbudowują przepływy eksportowe
Kuwejt i Katar zaczęły korzystać z operacji wahadłowych około czerwca i stopniowo zwiększały wolumeny. Strategia ta polega na tym, że tankowce gotowe podjąć ryzykowną przeprawę przez Ormuz przekazują ropę innym jednostkom poza cieśniną, zmniejszając liczbę statków bezpośrednio narażonych na najbardziej niebezpieczny odcinek trasy.
Kuwejt w dużej mierze polegał na własnej flocie, obejmującej 11 bardzo dużych tankowców do przewozu ropy. Kilka z nich przez dłuższy czas działało bez regularnego przesyłania sygnałów satelitarnych, co utrudnia komercyjnym usługom monitorującym ocenę rzeczywistej skali dostaw.
Katar w większym stopniu korzystał z komercyjnych przewoźników. QatarEnergy oferował również ładunki ropy z wykorzystaniem przeładunków statek-statek w Zatoce Omańskiej, umożliwiając nabywcom odbiór ropy poza najbardziej wrażliwą częścią szlaku żeglugowego.
System nie jest pozbawiony ryzyka. Na początku sierpnia supertankowiec Kuwait Petroleum Corp. został trafiony podczas przeprawy przez Ormuz, co uwypukliło zagrożenie bezpieczeństwa, które nadal zniechęca wiele statków komercyjnych.
Więcej baryłek trafia na rynki światowe
Traderzy szacują, że przez Ormuz wypływa obecnie około 7–8 mln baryłek dziennie, w porównaniu z około 4 mln baryłek dziennie w połowie lipca. Oznaczałoby to, że przepływy wynoszą około trzech czwartych poziomu sprzed wojny. Niezależne szacunki są wyższe: Vortexa niedawno określiła średnią z siedmiu dni na poziomie bliskim 10 mln baryłek dziennie.
Rozbieżność odzwierciedla trudności w monitorowaniu handlu. Niektóre tankowce wyłączają transpondery, a przeładunki statek-statek i nietypowe trasy komplikują szacunki. W rezultacie komercyjne firmy monitorujące przedstawiają znacząco różne oceny skali odbudowy.
W przypadku Kuwejtu poprawa dostępu umożliwiła również powrót na rynek spot dodatkowych ilości ropy, poza baryłkami zakontraktowanymi dla długoterminowych klientów w Azji. Ma to znaczenie, ponieważ dodatkowa podaż na rynku spot może szybciej wpływać na ceny niż wolumeny zakontraktowane.
Odbudowa podaży łagodzi presję na ceny ropy
Rosnące przepływy osłabiają jeden z głównych argumentów przemawiających za utrzymywaniem wysokiej premii geopolitycznej na rynku ropy. Większa liczba baryłek docierających do nabywców zmniejsza prawdopodobieństwo natychmiastowego niedoboru fizycznego, choć Ormuz nadal pozostaje niebezpieczny, a ruch nie wrócił w pełni do normy.
Ceny ropy odzwierciedliły tę zmianę w czwartek. Zgodnie z najnowszymi danymi rynkowymi ropa Brent potaniała o 1,06%, do 85,77 USD za baryłkę, podczas gdy WTI spadła o 1,09%, do 81,01 USD za baryłkę. Spadki są zgodne z tym, że traderzy uwzględniają poprawę podaży z Zatoki, a także postępy w uzgadnianiu zasad żeglugi przez Ormuz. Ropa już gwałtownie potaniała względem poziomów osiągniętych w najbardziej intensywnej fazie konfliktu, jednak utrzymujące się zagrożenia bezpieczeństwa nie pozwalają całkowicie zniknąć premii geopolitycznej.
Informowaliśmy również o celach USA wobec zagranicznych partnerów podtrzymujących handel z Iranem.