Gouden parachute: Hoe leiders van grote cryptobedrijven zichzelf beschermen tegen marktdaling

In de cryptosector is er een speciaal soort verzekering dat niets te maken heeft met derivaten of hedging. Dit zijn vergoedingspakketten voor leidinggevenden. Ze veranderen marktcrashes in gebeurtenissen die geen invloed hebben op het persoonlijke welzijn van degenen die de bedrijven leiden. Terwijl de aandelenkoersen snel dalen, fungeren de voorwaarden van de contracten met het topmanagement als een veiligheidsbuffer.

Een daling van de aandelenkoersen met 30%, 60% of zelfs 98% heeft geen invloed op de structuur van hun beloning - omdat deze beloningen werden gegarandeerd toen de markt nog "op steroïden" stond en iedereen geloofde in eindeloze groei.

Wat leidinggevenden onaantastbaar maakt

Lang voor de ineenstorting van de aandelenkoersen van cryptobedrijven dit jaar, hadden leidinggevenden zichzelf al beschermd door middel van uitbetalingen die gedetailleerd werden beschreven in SEC-dossiers (Securities and Exchange Commission).

Met genereuze beloningspakketten die bleven uitbetalen, zelfs tijdens een meedogenloze berenmarkt, vertellen de kleine lettertjes een heel ander verhaal dan hun publieke verklaringen.

Een levendig voorbeeld is Michael Saylor en zijn bedrijf Strategy. De aandelen van het bedrijf daalden met meer dan 60%, maar zijn persoonlijke financiële positie bleef onveranderd. Een speciale klasse aandelen met superstemrecht (klasse B), een oprichtersvriendelijke raad van bestuur en royale aandelenbeloningen zorgen ervoor dat hij stabiel blijft, ongeacht wat er met het bedrijf gebeurt. Terwijl de bitcoin daalt, blijft Saylor binnen zijn eigen financiële ecosysteem, zowel juridisch als structureel beschermd.

In juli 2025 bereikte Strategy een piek in marktkapitalisatie van 124,7 miljard dollar, die later daalde tot 49 miljard dollar. In totaal verloor het aandeel 61% in 12 maanden. Toch werd Saylor's persoonlijke rijkdom - geschat op meer dan $5 miljard - nauwelijks aangetast.

De kunst van de zachte landing door Anthony Pompliano

Een soortgelijke aanpak werd gebruikt door Anthony Pompliano tijdens de SPAC-deal voor ProCap, waarbij de leiding van het bedrijf een compensatiepakket van $400 miljoen kreeg. Aanvankelijk was de markt dolblij: aandelen van de SPAC Columbus Circle Capital Corp. I, dat ProCap naar de beurs moest brengen, sprongen in juni kortstondig boven de $16 - puur gedreven door optimisme over Pompliano's invloed in de media.

Maar toen de prijs terugkeerde naar het niveau van $10 vóór de aankondiging, verwierf Paul Glazer 7,7% van het bedrijf en verzette zich publiekelijk tegen de deal, die hij onaanvaardbaar noemde. De reden was duidelijk: Pompliano had zijn compensatie zo gestructureerd dat hij persoonlijk niet minder dan $50 miljoen zou ontvangen, zelfs als de aandelenkoers met de helft zou dalen - van $10 naar $5. Bovendien kende het contract hem een extra $10 miljoen cash uitbetaling toe in het geval van vroegtijdige beëindiging zonder reden.

Loading...

De tweet is verwijderd door de auteur.

Maar we hebben alles opgeslagen 🙂.

David Bailey en Nakamoto

Nakamoto is een van de beste voorbeelden van hoe bedrijfsarchitectuur een CEO kan scheiden van de marktrealiteit. Onder het leiderschap van David Bailey daalden de aandelen van NAKA met 98,7% - van een maximum van $34,77 naar minder dan $0,45. Voor beleggers is dit praktisch een totaal verlies. SEC-documenten - met name Exhibit 10.15 op Form 8-K - vertellen echter een ander verhaal.

Bailey ontving een tekenbonus van $250.000, $58.333 aan maandelijkse betalingen, een toekenning van 5 miljoen NAKA opties, $1 miljoen aan RSU's en in aanmerking komend voor $2,1 miljoen aan jaarlijkse bonussen - en dat allemaal terwijl hij het privévliegtuig van het bedrijf gebruikte. Met andere woorden, terwijl de aandelen verdampten tot centen, functioneerde zijn contract als een onwankelbaar Zwitsers horloge.

Loading...

De tweet is verwijderd door de auteur.

Maar we hebben alles opgeslagen 🙂.

"We gaan het allemaal redden"

Het probleem is niet beperkt tot een paar bekende bedrijven. Toen DeFi Development Corporation CEO Joseph Onorati een jaarsalaris van $574.000 beloofde en de mogelijkheid om bonussen tot 200% te ontvangen, daalden de aandelen van het bedrijf al - en later nog eens 48%.

Bij Core Scientific verhoogde CEO Adam Sullivan zijn compensatie tot $41,9 miljoen in 2024 - 47 keer meer dan het jaar ervoor. En dit alles gebeurde tegen de achtergrond van een volledige stagnatie van de aandelen in 2025.

Upexi, dat Solana-reserves accumuleert, betaalt CEO Allan Marshall een salaris van $840.000, kent elke zes maanden 75.000 RSU's toe en geeft 500.000 warrants uit met een uitoefenprijs van $2,28. De paradox is dat de markt de waarde van de aandelen in 2025 niet waardeert. De paradox is dat de markt het bedrijf lager waardeert dan de waarde van zijn eigen SOL-bezit - toch heeft dit geen effect op zijn compensatie.

Aandeelhoudersopstand

Na een reeks van dergelijke incidenten begonnen aandeelhouders van verschillende cryptobedrijven - vooral bitcoin miners - actief te stemmen tegen de beloningspakketten voor leidinggevenden. Het niveau van verzet bereikte 36%, wat 29% hoger is dan het gemiddelde in de S&P 500. Dit is het eerste echte signaal dat investeerders genoeg hebben van het financieren van een "beschermde klasse" die bijna geen persoonlijk risico draagt.

Zal dit systeem veranderen?

De crypto-industrie is gebouwd op het idee van transparantie en een nieuwe financiële ethiek - maar in werkelijkheid zijn de bedrijfsmechanismen soms nog harder dan die van de traditionele financiële sector. Leidinggevenden hebben een systeem gecreëerd waarmee ze kunnen voorkomen dat ze failliet gaan, terwijl investeerders als eerste moeten betalen voor fouten in de markt.

En de hamvraag blijft: kan de sector die er ooit op uit was om de financiële wereld opnieuw uit te vinden, zijn eigen regels herstructureren zodat dalingen van aandelen niet alleen worden gevoeld door aandeelhouders, maar ook door de leidinggevenden van cryptobedrijven?