WTI utrzymuje byczą strukturę, ponieważ ryzyko na Bliskim Wschodzie podtrzymuje wysoką premię za ryzyko dostaw
WTI jest notowany w pobliżu 91 USD za baryłkę 4 września po silnym ruchu podczas poprzednich sesji, a tygodniowy wzrost kontraktu październikowego zbliża się do 10%. Głównym czynnikiem pozostaje sytuacja geopolityczna: nowa eskalacja konfrontacji między USA a Iranem ponownie zwiększyła premię za ryzyko dotyczące dostaw z Zatoki Perskiej, podczas gdy rynek nadal ocenia prawdopodobieństwo zakłóceń w Cieśninie Ormuz.
Ten artykuł został przetłumaczony z oryginału. Przeczytaj oryginalną wersję przygotowaną przez naszego korespondenta tutaj.

Część tej premii jest jednak dziś wycofywana po tym, jak wiceprezydent USA JD Vance powiedział, że obecnie nie dochodzi do aktywnej wymiany ognia. Wzmocniło to realizację zysków po wzroście ceny Brent w kierunku 97 USD, a WTI powyżej 93 USD, ale nie usunęło głównego ryzyka: dopóki żegluga przez Cieśninę Ormuz pozostaje potencjalnie zagrożona, premia za ryzyko zakłóceń będzie nadal wspierać ceny.
Spadek zapasów w USA wzmacnia sygnały napięcia na rynku
Bilans krajowy USA stał się również wyraźnie bardziej byczy. Według EIA komercyjne zapasy ropy naftowej spadły w tygodniu zakończonym 28 sierpnia o 4,45 mln baryłek, do 424,46 mln baryłek, przy czym większość spadku przypadła na wybrzeże Zatoki Meksykańskiej, gdzie zapasy zmniejszyły się o ponad 6 mln baryłek. W Cushing zapasy wzrosły natomiast jedynie nieznacznie, o około 80 tys. baryłek, co nie zmienia ogólnego obrazu.
Jednocześnie zapasy benzyny spadły o kolejne 1,17 mln baryłek, do 205,67 mln baryłek. W rezultacie rynek otrzymuje wsparcie nie tylko ze strony geopolityki, lecz także z powodu rzeczywistego spadku komercyjnych zapasów w USA, szczególnie na wybrzeżu Zatoki Meksykańskiej, gdzie koncentruje się większość infrastruktury rafineryjnej i eksportowej.
Bufor fizycznego rynku nadal się kurczy
Jednocześnie perspektywy średnioterminowe pozostają znacznie bardziej złożone. W swoim sierpniowym raporcie IEA oszacowała, że globalny popyt na ropę w 2026 roku spadnie o około 1,6 mln baryłek dziennie z powodu wysokich cen i problemów logistycznych związanych z Cieśniną Ormuz, ale jednocześnie obniżyła prognozę podaży w trzecim kwartale o kolejne 1,7 mln baryłek dziennie z powodu strat produkcyjnych na Bliskim Wschodzie.
Według agencji globalne obserwowane zapasy spadły już o około 410 mln baryłek od początku konfliktu, co oznacza, że bufor rynku stał się mniejszy. To właśnie odróżnia obecną sytuację od wcześniejszych skoków cen: nawet jeśli dziś nie dojdzie do natychmiastowych zakłóceń, bilans fizyczny jest mniej zdolny do absorpcji kolejnego szoku. Kolejna aktualizacja EIA STEO jest zaplanowana na 9 września, natomiast nowy raport IEA Oil Market Report zostanie opublikowany 11 września; oba dokumenty mogą istotnie zmienić szacunki deficytu w czwartym kwartale.
90 USD pozostaje kluczowym wsparciem po wyhamowaniu wzrostu w pobliżu 93 USD
Z wykresu wynika, że struktura WTI pozostaje zdecydowanie bycza po odbiciu z obszaru 80–81 USD: cena utrzymuje się powyżej średnich kroczących średnioterminowych, a sekwencja coraz wyższych dołków pozostaje nienaruszona. Jednocześnie obszar 92,5–93,5 USD już pokazał, że stanowi silny opór, i to właśnie w tym miejscu rozpoczęła się obecna realizacja zysków.
Utrzymanie poziomu 90,5–90,0 USD podtrzymuje szanse na kolejną próbę wzrostu w kierunku 93–94 USD, a następnie 95 USD. Jeśli wsparcie na poziomie 90 USD zostanie przełamane, korekta może sięgnąć 88,0–87,0 USD, gdzie znajduje się silniejsze wsparcie techniczne, o którym wspomniałem w artykule WTI testuje 93 USD w obliczu napiętej podaży w USA i utrzymującego się ryzyka związanego z Cieśniną Ormuz. W rezultacie krótkoterminowy bilans nadal sprzyja kupującym, ale po dość silnym tygodniowym wzroście rynek stał się znacznie bardziej wrażliwy na wszelkie oznaki deeskalacji na Bliskim Wschodzie.