Notowania gazu ziemnego nadal spadają, ponieważ perspektywy dotyczące zapasów wywierają presję na ceny
Gaz ziemny jest notowany w okolicach 2,88 USD/MMBtu 10 września i nadal traci na wartości po nieudanych próbach utrzymania się powyżej 3,00 USD. Na wykresie godzinowym cena spadła już poniżej wszystkich głównych średnich kroczących, a lokalna struktura zmieniła się z byczej na niedźwiedzią.
Ten artykuł został przetłumaczony z oryginału. Przeczytaj oryginalną wersję przygotowaną przez naszego korespondenta tutaj.

Presja wzrosła po wrześniowym raporcie EIA STEO: agencja oczekuje, że zapasy w USA osiągną około 3,969 Tcf do 31 października, czyli poziom o 5% wyższy od średniej pięcioletniej. To nieco mniej niż w sierpniowej prognozie na poziomie 3,985 Tcf, ale nadal potwierdza znaczną nadwyżkę przed sezonem grzewczym. Główną przyczyną pozostaje wysoka produkcja oraz rosnąca podaż z regionów Permian i Haynesville.
Raport o zapasach będzie kolejnym testem dla Henry Hub
Jednocześnie rynek czeka dziś na nowy cotygodniowy raport EIA o zapasach, którego publikację zaplanowano na 10:30 ET. Ostatni oficjalny raport wskazał na wysoki ogólny poziom zapasów, dlatego kluczowe pytanie dla cen brzmi teraz: czy tempo zatłaczania przyspiesza.
Jeśli nowy przyrost zapasów okaże się wyższy od normy sezonowej, presja na Henry Hub może jeszcze wzrosnąć; z kolei mniejszy wzrost zapasów dałby rynkowi szansę na techniczne odbicie. Dodatkowy czynnik popytowy pozostaje korzystny: eksport LNG z USA wzrósł o 23% r/r do 17,4 Bcf/d w pierwszej połowie 2026 roku, podczas gdy EIA oczekuje około 17,3 Bcf/d w drugiej połowie roku oraz 18,7 Bcf/d w pierwszej połowie 2027 roku.
Popyt na LNG częściowo równoważy słabość krajowego rynku
Sytuacja na Bliskim Wschodzie nadal wspiera globalne ceny gazu, jednak w przypadku Henry Hub wpływ ten pozostaje pośredni. W prognozie wrześniowej EIA podtrzymuje scenariusz stopniowego ożywienia przepływów przez Cieśninę Ormuz, choć zdaniem agencji część ograniczeń eksportowych w regionie może obowiązywać do końca roku.
Oznacza to, że europejskie i azjatyckie rynki LNG mogą pozostać napięte, wspierając silny popyt na ładunki z USA, jednak w samych Stanach Zjednoczonych wysoka produkcja i duże zapasy nadal przeważają nad czynnikami zewnętrznymi. Dlatego premia geopolityczna nie zdołała utrzymać gazu ziemnego powyżej 3,00 USD.
2,85 USD wyznacza kluczowy próg spadkowy
Na wykresie godzinowym najbliższe wsparcie znajduje się obecnie w okolicach 2,86–2,85 USD, a jego przełamanie otworzyłoby drogę w kierunku 2,82–2,80 USD, a następnie 2,75 USD. Po stronie wzrostów pierwsza strefa oporu znajduje się w okolicach 2,90–2,92 USD, natomiast silniejsza bariera usytuowana jest w pobliżu 2,96–2,98 USD. Aby przywrócić strukturę wzrostową, cena musiałaby powrócić powyżej co najmniej 3,00 USD.
Na razie krótkoterminowy scenariusz pozostaje niedźwiedzi: wysokie zapasy i silna produkcja wywierają presję na rynku krajowym, podczas gdy eksport LNG i ryzyka związane z Bliskim Wschodem raczej ograniczą skalę spadku, niż doprowadzą do odwrócenia trendu wzrostowego. Dalsza dynamika NATGAS, jak wskazano w artykule „Gaz ziemny spada poniżej 3,00 USD w miarę narastania presji ze strony zapasów i pogody”, może zależeć od dzisiejszego raportu EIA o zapasach.